Fabian wil in ons bed slapen.

Fabian: “Ik wil in jullie bed slapen!”
Ik: “Is jouw bed niet even goed?”
Fabian: “Neen, want jullie mogen met twee slapen en ik maar alleen!”
Ik: “Later, als je groot bent zal je ook een vriendin hebben om in jouw bed te slapen…”
Fabian: “Jaaaa! Mamaaaa!!!”
...

Fabian is 6 jaar.

Hansje en Grietje

Kent u Engelbert Humperdinck? Ik dacht van wel.

Maar sinds gisteren weet ik dat er dus 2 Engelbert Humperdincks (geweest) zijn. Ik kende al de zanger van “Please release me”   maar blijkbaar was er vroeger al een Duitse toondichter met exact dezelfde naam.

Deze laatste is verantwoordelijk voor de opera “Hänsel und Gretel” waarop Wim Opbrouck en medeplichtigen zich baseerden om een toneelvoorstelling ineen te steken.

Gisteren ben ik  met Carolien en Joschka naar Hansje en Grietje gaan zien in het NTG op het Sint-Baafsplein. En we hebben er van genoten.  We zijn naar huis gegaan met een goed gevoel en met een lading Lotus Speculoos!

Thuis ben ik aan het googelen geslagen. Een liedje tijdens de voorstelling kwam mij immers zeer bekend voor uit een oude plaat (LP) van de Nederlandse cabaretier Fons Jansen. Een plaat die bij ons thuis grijs werd gedraaid. Een liedje eruit “ ’s Avonds als u slapen gaat volgen u 14 engeltjes na…”  bleek tijdens mijn zoektocht van de oude Engelbert Humperdinck te zijn. De versie van Fons Jansen staat hier op 1:08:21 en dit is een meer traditionele Duitse versie.

Nog twee links:

• de trailer van NTG
• Wim Opbrouck over het stuk in de Laatste show

Wijze raad voor een 4-jarige!

Zaterdagochtend. Joschka is naar de tennisles. Ik zit thuis met Fabian. Hij profiteert van de afwezigheid van zijn grote broer en speelt op de Wii: Skylanders Giants...

"Papa, ik ga hier al die centjes pakken".
"Doe maar Fabian. Probeer maar zoveel mogelijk centjes te pakken!"

Een wijze levensles.

Stem voor mij en Joschka maakt je blij!

Joschka doet mee aan de verkiezingen. Voor het leerlingenparlement.
Gisteren is hij aan zijn campagne begonnen. We hebben alvast een prachtaffiche gemaakt!

Stem voor mij en Joschka maakt je blij!

Mijn actiepunten:

1.                 Speeltuigen op de benedenspeelplaats

2.                 Twee goals op elke speelplaats

3.                 Een schoolkrant

4.                  Een oplossing voor al jullie huidige en toekomstige problemen!

DuckTale. Een rekbaar verhaaltje

De tweede week van augustus. Ik moet nog vóór de kampjes met mijn lieve zonen kaftpapier halen (voor de oudste), want de laatste vakantieweek zit al helemaal vol. Met de bus, want met je hand + onderarm in het gips mag je van de verzekering niet rijden met de auto. Onhandig, want met je hand + onderarm in het gips ligt bagage wat moeilijk. Zeker met een 3-jarige die nét als het hele gezelschap zijn ijsje gekregen heeft, bedenkt dat hij toch wel dringend naar het toilet moet. Een toilet waar je maar binnen mag als je 30 cent per persoon in een gleufje gooit en vervolgens een metalen arm op de juiste manier omdraait, ook per persoon. Met een kraan waar een 3-jarige onmogelijk bij kan, en zonder het opstapje van de vriendelijke toiletdame die er vroeger was. Ik til mijn (kloeke) 3-jarige dan maar op met mijn rechterarm en linkerelleboog …

Enfin, moe en plakkerig van ons ondertussen al gesmolten ijsje gaan we dus op zoek naar een winkel met kaftpapier. Na een slechte ervaring met kaftpapier met prentjes (bij het uitrollen bleek er ook een voor een 8-jarige ongepaste prent op te staan!), hadden we vorig jaar uiteindelijk verschillende effen kleurtjes gekozen. Leuk, vond ook mijn nu 9-jarige zoon. Hij:‘Maar er moet toch wat variatie zijn, mama.’ Ik:‘Gewoon andere kleurtjes, schat?’ Hij:‘Jaaah, volgend jaar … Maar nu wil ik dat papier met die leuke eendjes! Dat is toch ook kleurrijk!’ Kleine broer begint wat ongeduldig te worden, maar ik moet toch eerst eens goed kijken of die eendjes zo onschuldig zijn als ze op het eerste gezicht lijken. Aha, tekst! ‘Duck Style.’ Oké, de vlag dekt de lading. Zou dat alles zijn? Ah, daar staat een ringmap met hetzelfde motief. Ja ‘Duck Style’. Ik: ‘Jaja, Fabian, we gaan onmiddellijk nog eens naar de speelgoedauto’s. Oké, neem maar, Joschka. En passende etiketten.’

Moe maar voldaan komen we thuis. Uitladen. Etiketten op tafel. Mooi, kleurrijk, met ‘Duck Style’ erop ... Maar, oh help, er zijn ook etiketten met ‘Life Ducks!’ en ‘Duck You!’ Grrr! Bij dat laatste heeft ook Joschka geen uitleg meer nodig. En nu klinkt ook dat ‘Duck Style’ niet meer zo onschuldig! Laat ik mijn 9-jarige dáár mee rondlopen? Moe, moe, moe lijkt het me het beste om alleen de etiketten met ‘Duck Style’ te gebruiken. Op zich is dat toch een heel onschuldige tekst? Zaak opgelost!

De eerste schooldag. Mijn hand en onderarm zijn al enkele dagen uit het gips. Alles is nog stijf, maar de pijn valt mee. En kaften is misschien een ideale oefening? Dus: het eendjespapier uitrollen en … Overal ‘Life Ducks!’ en ‘Duck You!’, onmogelijk te vermijden met welke kafttechniek ook! Zucht! Schaterlachende Joschka vindt het nu toch goed dat papa de volgende dag (tot A4-formaat) rekbare kaftjes haalt in de Hema. Verschillende kleuren en motieven.

Rekbaar kaftpapier dus. Een soort van hoeslakentje voor boeken. Uitermate handig voor boeken met een harde kaft. ‘Voor slappe kaften gebruik je gewoon een kartonnetje’, zegt het internet. Maar dat ‘gewoon’ is ook nogal rekbaar gebleken … (Mijn pols!‘Duck You!’) Enfin, om een lang verhaal kort te maken, mijn tips voor rekbaar kaftpapier bij slappe kaften:

1. Gebruik stevig karton dat niet te dik is.
2. Ga bij A4-boeken voor de effen Hema-hoesjes, want die zijn rekbaarder dan die met een tekeningetje ;-) 

Het resultaat is mooi en stevig, en voelt zacht aan. De hoesjes zijn bovendien herbruikbaar (wasbaar op 40°). Volgend jaar horen jullie wel hoe gemakkelijk dát gaat …

NO SWEAT/NO GLORY

De lijfspreuk van Club Brugge.

Vorige week ben ik met Joschka, voor de eerste keer in zijn en mijn leven, naar een echte voetbalmatch gaan kijken. Club Brugge tegen Debrecen.

Joschka zat vorig schooljaar in de klas bij meester Johan: Sporza-verslaggever en Club Brugge fan. En nu is Joschka ook Brugge-fan…

Terug van vakantie waren we uitgenodigd bij onze buren voor een barbecue. Onze buurman en onze buurvrouw zijn echte club-supporters. Die waren dus heel blij toen ze Joschka hoorden vertellen over zijn voorliefde voor blauw-zwart. Hij kreeg onmiddellijk al wat attributen mee zodat hij zich nog meer in zijn rol kon inleven. En mijn buurman deed de belofte dat hij hem zeker eens ging meenemen naar de match als de gelegenheid zich voordeed. En zo geschiedde.

Een paar weken geleden kwam Patrick het goede nieuws melden. Club speelde tegen het Hongaarse Debrecen, en zijn vrienden (die ook een abonnement hadden gingen niet). We mochten mee. Sindsdien was Joschka zeer bezorgd om zijn gezondheid. Hij wou en zou niet ziek worden of iets dergelijks.

Vorige donderdag was de grote dag aangebroken.

Joschka, uitgedost met sjaal en t-shirt (vriendelijk uitgeleend door onze buurvrouw Patricia) en ik, zorgvuldig andere kleuren dan blauw of zwart vermijdend, stappen in de buurauto en zijn op weg naar onze eerste match!

Het werd een avond die Joschka niet gauw zal vergeten. Een t-shirt gekocht in de clubboetiek, opgewacht door de clubmascottes, het stadion betreden, en dan de match…met 4-1 gewonnen door club. En de ambiance. Hij wil zeker nog eens teruggaan. En ik? Ach mijn mening doet er in deze niet echt toe. Het geluk op zijn gezicht maakte het voor mij ook een prachtige avond en een bijzondere gebeurtenis. Maar ik denk dat ik toch liever comfortabel in de zetel naar een voetbalmatch kijk.

Ik ben mijn buren alvast erg dankbaar voor deze leuke avond. 

Op de bovenste rij!

Als u zich afvraagt waarom Gentenaars supporteren voor Brugge? Ik weet het ook niet. Het is van vader op zoon denk ik. Mijn buurman heeft alvast een goede reden. Zijn eigen vader, Willy Van Parijs, heeft vroeger 1959-1960  nog voor club gespeeld en voordien zelfs voor de Gantoise. Alles is dus vergeven.

Het vervolg

Ondertussen zijn we al bijna een weekje terug thuis. Een zonnig weekje! We hebben amper uitgepakt en volop genoten van het mooie weer en ons zwembadje...
Zwembad of strand
In Frankrijk hebben we, ondanks Caroliens éénhandigheid, nog veel plezier gehad.
Elke dag discussieerden Fabian en Joschka over onze bestemming: strand of zwembad. Meestal deden we beide.

Zonnige groetjes
Een eerste online-vakantie en dus geen dagelijks bezoek aan de krantenwinkel om het een dag oude exemplaar van "Het Laatste Nieuws" te kopen. Hierdoor zijn we echter ook onze kaartjes vergeten. Dit jaar geen "Zonnige groetjes" voor familie en vrienden... Onze excuses. Maar het was wel zonnig en we hebben wel aan jullie gedacht!

Bezoek
14 juli kregen we bezoek van mijn broer Bruno en Dorothea. Drie dagen eten, drinken, babbelen en wandelen. Zalig. Dat een mens zo ver moet rijden om wat tijd voor familie te hebben. Voor herhaling vatbaar!

Flandrien
Ondanks Caroliens val (of net omdat hij het achterop niet meer vertrouwde) heeft Fabian heel wat  kilometers (miloketers volgens hem) met zijn fietsje afgelegd. Met de fiets naar de oceaan, naar het zwembad, 's morgens naar de bakker. Proficiat Fabian!

Mark Spitz of Michael Phelps voor de jongere generatie...
Joschka heeft in het zwembad een groot enthousiasme getoond voor het baantjes trekken. Elke dag verbeterde hij zijn vorig record. De laatste dag zwom hij 50 lengtes (van 20 m.) of dus een kilometer. De tennislessen hebben voor stevige armspieren gezorgd. Proficiat Joschka!

Terug naar huis
Zondag 22 juli hebben we dan een probleemloze terugreis afgelegd. Enig probleem is een constante hoofdpijn die het rijden toch extra lastig maakt. Ik vermoed dat die hoofdpijn alles met stress te maken heeft. Op de heenreis had ik daar ook al last van.
Terug thuis naar frituur 't Liefken in Wondelgem.

10 juli 2012: Hoe zit het nu eigenlijk met het weer aan de kust van de Médoc?

Vandaag opgestaan met grijs en fris weer. Binnen moeten ontbijten. Fietstocht gemaakt. Na twee uur terug thuis en zon. Kleren uit en naar het strand. Daarnet buiten gegeten. De Franse Atlantische kust is niet de Middellandse zee, maar toch ook weer niet de Noordzee.

Sinds we hier zijn aangekomen hebben we genoten van een Belgische zomer. T.t.z. geen hittegolf maar wel veel mooi weer.

Er is nog geen enkele dag geweest dat we niet minstens één maaltijd buiten namen. In feite hebben we nog maar twee keer binnen gegeten. Een avondmaal en ontbijt. Dat valt dus behoorlijk mee. Er is ook nog geen enkele dag gepasseerd dat we niet naar de zee of het zwembad zijn gegaan. Geen klagen dus. Zeker niet met de berichten over het weer op het thuisfront.

Maandag 9 juli 2012

10 uur. De wekker loopt af op de tonen van “Ware liefde” door Martin Morero uit Gooische vrouwen. De tekst is hier ondertussen omgevormd tot “Echte koffie, verse croissants, enz.” De dag begint grijs. De temperatuur valt best mee. Warm genoeg om buiten te ontbijten. We plannen een uitstap naar Vertheuil. Midden in de wijngaarden van de Médoc. In het centrum een mooie romaanse kerk. Bij het binnenkomen begint er muziek te spelen. Het Salve Regina zoals ik het in het Sint-Barbaracollege geleerd heb. Een echt mooi kerkje. Foto’s volgen.

Er vlak bij een kasteel met donjon uit de XIIde eeuw. Het kasteel is privé-bezit. We worden eerst onvriendelijk weggejaagd (door het jong lief van de kasteelheer?) Nadien komt de man zelf en zijn moeder (?) even vriendelijk met ons spreken. Het helpt toch nog altijd als je Frans kent en dus toch enige graad van beschaafdheid blijkt te bezitten ;-)

Na dit historisch-toeristisch intermezzo terug naar de realiteit. Boodschappen doen in de Carrefour in Lesparre-Médoc en terug naar huis. We sluiten de (actieve) dag af met een bezoek aan het zwembad. Op aandringen van Fabian. Het is hier altijd een beetje discussie. Fabian wil naar het zwembad, Joschka naar de oceaan. Meestal slagen we erin de twee te combineren.

Ondertussen is het avondmaal achter de rug en gaan we samen naar een aflevering van Midas kijken. Elke vakantie proberen we samen een klassiek BRT-jeugdfeuilleton te bekijken. Dan stoppen we de kinderen in bed en kunnen wij nog kijken naar “Borgen”. Dank u, Carmen!

Grayan et l'hôpital 2012

Heel lang geleden, in de zomer van 1986, was ik met drie vrienden op reis in Noord-Italië. Op een camping aan het Lago Maggiore ontmoetten we er een Vlaamse familie. Al jarenlang kwamen ze naar dezelfde camping en ja hoor, ze vroegen zelfs elke keer om op dezelfde plaats te kunnen staan. Hilarisch vonden we dat. En, als ik heel eerlijk ben, zelfs een tikkeltje achterlijk
En nu kom ik zelf al voor de 4de keer (een keertje in 1991 niet meegerekend) naar dezelfde bestemming. Maar we hebben het nog niet aangedurfd om eenzelfde huisje te reserveren ;-)
Het is de rust, de stilte, het ruisen van de oceaan, de geur van de pijnbomen en het meestal mooie weer dat ons terug doet komen. Bovendien is het hier plat en zijn er mooi aangelegde fietspaden. Een beetje ‘le plat pays’ dus.

We zijn zondagochtend om 8 uur thuis vertrokken. En bijna 12 uur later waren we op bestemming. Gehinderd door een file in Parijs en nog eentje in de buurt van Poitiers. Het echte vakantiegevoel begint in Royan waar we de overzetboot nemen en de Gironde oversteken.
Ons vakantiehuisje heeft geen tv-toestel! Geen probleem want met de nieuw aangeschafte digitale antenne moeten we op de laptop kunnen kijken naar de finale van het EK voetbal: Spanje-Italië. Help, de antenne doet het niet. Geen enkele zender te ontvangen. Programma eraf zwieren en opnieuw installeren. Helpt niet. Naar buiten met de laptop voor een betere ontvangst. Niets helpt. Wat nu? We moeten nog eten, uitladen en naar de voetbal kijken. Een moeilijke combinatie vanaf het terras van het meest nabijgelegen café. Bij het onthaal hadden ze ons ook info meegegeven over de wifiverbinding op het domein. OK. Ons zo snel mogelijk daarop ingeschreven en dan naar Sporza om live te kijken. “De door u gevraagde uitzending kan alleen in België bekeken worden” of zo… Wat nu? TF1 zendt de voetbal uit. En ja via “MyTF1” kijken we eindelijk naar de match. De 88ste minuut gaat in en het staat 0-4 voor Spanje. Iedereen gelukkig met het resultaat. Vader super gefrustreerd omwille van de falende techniek. Maar uiteindelijk wel blij om online te zijn. Nu kunnen we iedereen blijven lastig vallen op fb.

Fabian fietst!

Zopas, in een druilerig weertje, heeft mijn jongste zoon voor de alleerste keer echt gefietst. Hij kon al lang snel vooruit op zijn loopfietsje. En nu voor de eerste keer met de voeten op de trappers, handen aan het stuur, alleen gefietst!

Waar was dat feestje? Op Zweinstein!

Op 14 januari is onze Harry Potterboeken verslindende Joschka 9 geworden.
Tijd dus voor een verjaardagsfeestje in ware Zweinsteinstijl!
Het begon allemaal met deze onvervalste uilenpost:





Jawel, moeder en zoon hebben zich tijdens de kerstvakantie helemaal laten gaan voor de fabricatie van 12 kleurrijke uilen met brievenkoker voor de onderstaande uitnodiging:





De volgende weken heeft het Potterteam dan het volgende programma opgesteld:

• 14 uur: verwelkoming + TTT (ToverTafelTennis)


• 14.20 uur: sorteerceremonie


• 14.30-15.30 uur: toverschooltoernooi
  
  
  1. Zweinsteinexpress
  
  
  2. Spinnenestafette
  
  
  3. Vliegles
  
  
  4. Mummificatio! (toverspreukenwedstrijd)
  
  
  5. Kangoegriefenrace
  
  
  6. Zwerkbal
  
  
  7. Aardmannetjes vangen


• 15.30 uur: verweer tegen de zwarte kunsten door versterking van de inwendige tovenaar + cadeauregen


• 16-17 uur: algemene inleiding in de tovenaarskunde door professor Mario Fernandez (www.magicalmoments.be)

En een sorteerhoed geknutseld:




En bezems en dergelijke gemaakt:




Ook het eten (uit Zacharinus’ Zoetwarenhuis) en de drankenlijst (uit De Drie Bezemstelen) waren aangepast:







Ons fototoestel kon niet meer in onze hutkoffer en voor de spreuk ‘accio fototoestel’ hebben we blijkbaar nog wat oefening nodig … Maar professor Stefan Sneep heeft toch een paar leuke shots uit zijn toverstok-gsm gekregen:










Het programma van het toverschooltoernooi bleek wat overladen, zodat we de zwerkbalwedstrijd en de kangoegriefenrace op een ander moment zullen moeten afwerken, maar iedereen heeft zich goed geamuseerd, zelfs onze pas 3 geworden leerling-tovenaar Fabian. Alleen toen professor Fernandez alle aanwezigen deed piepen met zijn toverstok werd onze mini-Potter overmand door paniek. Gelukkig had hij zijn privé-Hermelien (grote nicht Laura) naast zich om hem te helpen bij zijn verweer tegen de zwarte kunsten: expelliarmus!

Oma Alice 83

Bestaat er een vastgelegd aantal keren vooraleer iets een traditie genoemd mag worden? Wat er ook van zij, vandaag gingen we voor de 4de keer eten in restaurant Oase om mijn moeders verjaardag te vieren. Ze is (op 4 november) 83 geworden!
Het etentje was weer lekker en de bediening perfect in orde. De Oase blijft een aanrader.

Het menu?

Crémant d'Alsace met koude en warme mondverwennertjes

Grietbotfilet, quinoa met rode ui, saus van citroengras
en kruimels van groene asperges

Fazantenhen "Fine Champagne", vergezeld van z'n
bosjuweeltjes en pomme dauphine

Moelleux van chocolade met gekoelde fantasie
van rode vruchten

Koffie met zoete koekjes

Wijn
Domaine de Luc Chardonnay 2009
Château Lande de Bertin 2009
en/of andere dranken tem de koffie

Joschka wordt een grote!

Ik had altijd al gedacht dat Joschka een grote man zou worden. Maar nu heb ik ‘zekerheid’! Het UZ-Gent denkt dat hij 1.92 m. zal worden. Da’s toch een fatsoenlijke lengte? Een beetje groter dan mij, maar toch weer niet zo groot dat het ongemakkelijk wordt…

Hij heeft een maand geleden meegedaan aan een wetenschappelijk onderzoek naar osteoporose bij kinderen (NINIOS-studie). En één van de leuke neveneffecten hiervan (naast 2 bioscooptickets) was dat hij een prognose ging krijgen van zijn lengte. En die hebben we nu gekregen.

Bompa Gust en Oma Monique op bezoek.

Vandaag bezoek gehad uit de Vlaamse rand!
Voorgerecht foie gras (met vers witloof en confit d’oignons) en een lekkere witte Saint Véran “En crêches"
.



Hoofdgerecht hindesteak met assortiment groenten (quenelles van zoete aardappel, gebakken witloof, verse spruitjes, boontjes in spek, gratin dauphinois, peertje met airelles).


Hier hebben we een rood wijntje bij gedronken (Chateau Larose Trintaudon – Haut Médoc -2008 – Cru Bourgeois …pour les bourgeois et “les bourgeois c’est comme des cochons »…)

Nadien traditioneel afgesloten met koffie en ijs.

De kinderen hebben de hoofddeksels uitgeprobeerd die bompa (mijn vader) had meegebracht.


Zij dienden vroeger als attributen voor de optredens van mijn bompa (mijn grootvader, Jules Meeus). Een van de liedjes die hij toen zong (en die nu nog steeds tot het vaste repertoire van mijn pa behoren)is 1914!

“'t was 1914 en ik werkte op mijn land
de mensen zeiden dat 't oorlog was en ik liet alles in brand
Ik pakte naar mijn gaffel, naar mijn riek en naar mijn zeis
En ik at nog 17 boterhammen op met appelspijs.”

Gevolgd door het onnavolgbare refrein:
“Hahahahahaha, het lachen is een vreugd,
Hahahahahaha, het lachen doe mij deugd,
Hahahahahaha, ik lach mijn eigen zot,
Hahahahahaha, en ik moet ervan kapot!”

En dan nog een paar strofen...

Eek!!! Een teek!!!

Gisteren gaan wandelen in ‘Het Leen’ en vandaag een teek aangetroffen in Fabians knieholte. Fabian wil altijd de eerste zijn en nu is hij de eerste van de familie met een tekenbeet. Een bedenkelijke eer… Ziehier de indringer, die het met de dood heeft moeten bekopen. Woehahaha (griezelig halloweenlachje).

Kangoeroerace

Gisteren genoten van een zomerse avond. Mijn sportieve huisgenoten hebben er een race van gemaakt!

Fietstochtje door de regen

‘k Voelde mij daarnet terug 9 jaar. Met de fiets in de gietende regen en door de plassen. Jieha! Na ons fietstochtje van vorige week (met het personeel van de stad Gent) heb ik de smaak te pakken. Vandaag dus met z’n allen opnieuw op de fiets en op naar oma Alice. En we hebben op mijn aandringen niet de kortste weg genomen… Op de terugweg werden we overvallen door een fikse, aanhoudende regenbui en we hebben er van genoten. Voor Joschka (en dus zeker ook voor Fabian) was het de eerste keer met de fiets in de regen. Het deed me terugdenken aan mijn kindertijd. Met mijn vriend Erik altijd met de fiets op stap door Drongen en Mariakerke, weer of geen weer. ‘Avonturen’ die ik nooit zal vergeten.

Exit crèche

Vrijdag ging Fabian voor de laatste keer naar zijn crèche: "De stadskabouter". Hoe goed hij het er ook had, hij kan niet wachten om naar school te gaan. Nog even geduld Fabian!

Natural born biker!

Vandaag bij Plum (Plum Vainqueur voor de kenners) langsgeweest en de loopfiets gekocht (met verlaagsetje, want anders kon hij maar met de tippen van zijn tenen aan de grond...). Na enige aarzeling gaf hij al snel van katoen.