’t Is een tweeling!

Deze voormiddag echografie in het UZ. Op de echo zag ik twee mooie ronde bolletjes. Galstenen! ’t Zijn wel joekels, zei de radiologe…
Nadien de coloscopie. De ‘voorbereiding’ (darm leegmaken) was niet echt aangenaam. Ik ben in het weekend begonnen met zowel zaterdag en zondag 10 druppletjes ‘Laxoberon’. Veel deden die niet behalve mij, in de nacht van zaterdag op zondag) om drie uur met krampen wakker maken.
Maandag moest ik om 14 uur drie zakjes (grote zakjes) Endofalk oplossen in 1.5 liter koud water en dan uitdrinken. Beikes. Zo vies. Ik heb wel eventjes moeten putten uit mijn voorraad overredingskracht om mijzelf 6 grote glazen vies spul te doen drinken… Om 19 uur hetzelfde scenario, opnieuw drie zakjes! Enfin, leeg dat mijn darmen waren vannacht.
Het onderzoek zelf (in een lichte roes) was niet al te pijnlijk. Maar zat dat ik mij voelde nadien! Ik denk dat de verdoving met vertraagd effect werkte. De dr. zei dat ze aan mijn ogen zag dat ik nog goed alert was. Aan mijn ogen? Zou het niet eerder aan de pijnlijke grimassen geweest zijn?
Op het einde van het onderzoek (denk ik) zag ze toch wel een poliep zitten. Die heeft ze weggenomen. Ik hoop dat het echt een onschuldig poliepke was.
Gelukkig was Carolien er om mij nadien terug mee naar huis te loodsen. Als een echte dronkaard aan de arm van zijn vrouw die hem ondersteunt.
Volgende dinsdag de resultaten van alle onderzoeken.

Re-lax

Dinsdag moet ik naar het UZ voor de klassieke 6-maandelijkse onderzoeken (bloed, longfoto, echografie) maar ook voor de tweede coloscopie sinds mijn operatie. De laatste was in april 2005. De bedoeling is natuurlijk om te ontdekken of er zich geen poliepen gevormd hebben in mijn dikke darm. Het is niet echt een aangenaam onderzoek en de voorbereiding is al evenmin om naar uit te kijken. Sinds gisteren ben ik op dieet. Geen pitten (kiwi, aardbei, tomaat en geen bruin brood).
Vanaf morgen mag ik de hele dag alleen vloeibare voeding gebruiken. En ik moet (re)-laxeren... ;-)
Mijn dikke darm moet er natuurlijk netjes uitzien voor het onderzoek. Enfin, meer details bespaar ik u.

Chemo Brain

Sinds ik chemotherapie heb gehad is het mij opgevallen dat mijn geheugen mij soms in de steek laat. Dramatisch is het niet. Ik weet nog wie ik ben en ik herken ook nog mijn huisgenoten en mijn collega’s…
Ik weet nog altijd dat Pearl Harbor op 7 december 1941 door de ‘Jappen’ werd gebombardeerd, dat in 732 Karel Martel de Saracenen versloeg, enz.
’t Zijn meer kleine dingen die ik vergeet (meen ik mij te herinneren…). Een doosje chocolaatjes van “Merçi”. Ik heb ze gekregen op het werk. Maar van wie en waarom? Ik kan het mij echt niet herinneren. “Heb ik een geplande cursus Nederlands geannuleerd?” Ik zou het echt niet meer weten.
In het UZ hebben ze mij gezegd dat dat een van de bijwerkingen van chemo-therapie zou kunnen zijn. Vorige week kreeg ik hiervan de bevestiging in een artikeltje van de BBC. Wie anders? http://news.bbc.co.uk/2/hi/health/7360127.stm In het artikel spreken vermelden ze chemo met 5FU. En dat is nu net de chemo die ik heb gekregen. Het verschijnsel heeft een naam “chemo brain”.

Waar ligt Melle?

't Is bijna niet te geloven. 13 april nog maar blogde ik over de fenomenale geografische kennis van de VRT-redactie. Ik citeer/parafraseer even mijn eigen bericht: "Waar ligt (vul een naam van een willekeurige Oostvlaamse gemeente in)Melle?
In West-Vlaanderen! Tja, voor de Antwerpse? VRT-journalisten van dienst zijn Oost en West-Vlaanderen duidelijk een pot nat: “de Vlaanders”.
Terug naar de actualiteit. Eergisteren las ik op teletekst (bij de rubriek West-Vlaanderen) iets over een ongeval op de E40 in Melle. Mijn eerste reactie was er eentje van:" 't kan toch niet waar zijn? Alweer? Hebben ze daar op die redactie geen atlas, geen internet, geen ..."
Voor wie mij niet gelooft voeg ik nogmaals een afbeelding toe van de website "De Redactie".

Joschka moet zich scheren…

Onzin natuurlijk!
Hij heeft deze week zijn eerste melktandje verloren! ’t Gaat dus toch echt allemaal zo snel vooruit “als d’ouderen zongen”. Hij was natuurlijk erg fier, vooral nadat we zijn initiële bezorgdheid over het verliezen van al zijn melktanden in één keer hebben kunnen opvangen.

Waar ligt Kaprijke?

In West-Vlaanderen! Tja, voor de Antwerpse? VRT-journalisten van dienst zijn Oost en West-Vlaanderen duidelijk een pot nat: “de Vlaanders”.

Op de website van "De Redactie" doen ze het al niet veel beter.

Gisteren las ik dat de pastoor van Kaprijke in zijn pastorie is overvallen. De man kreeg blijkbaar een aantal rake klappen en werd gekneveld. De dieven gingen er met flessen champagne, wijn en zijn portefeuille aan de haal. (artikel in …Het Nieuwsblad)
De VRT denkt (sic) niet alleen dat Kaprijke in West-Vlaanderen ligt maar lijkt het nog nodig te vinden om alvast in de titel hierover grappig proberen te zijn. Vindt u ook niet dat er een licht anti-klerikale ondertoon te lezen valt in: “Pastoor is champagne kwijt.” Er ontbreekt enkel nog een opmerking over de meid van de pastoor.

Mijn zoektocht naar de echte paella!

Ik ben een van die mannen die graag kookt. Uit mijn kinderjaren herinner ik mij de lekkere paella die we op reis in Spanje aten. Ik spreek nu over eind jaren 60, begin jaren 70. We betaalden nog met pesetas waarop toen nog de afbeelding van Franco stond met de vermelding “FRANCISCO FRANCO, CAUDILLO DE ESPANA POR LA GRACIA DE DIOS”
Girona heette nog Gerona en we gingen naar “Playa de Aro” en nog niet naar het Catalaanse Platja d’Aro.
In Spanje waren Paella en Zarzuela mijn twee favoriete gerechten.

Eens ik zelf ben beginnen koken ben ik op zoek gegaan naar een recept om echte Spaanse paella te maken. Moeilijk. Het internet bestond nog niet en dus moest ik wel in kookboeken op zoek. Nergens vond ik een deftig recept.
Als je in een Belgisch restaurant paella bestelde kreeg je meestal een soort rijstschotel die dan ook nog eens niet echt lekker was.
Mijn eigen creaties waren meestal ook al niet veel beter dan veredelde rijstschotels.
Uiteindelijk kwam de oplossing uit Spanje zelf. In oktober 1991 was ik in Calpe en het waren fiestas van “Moros y Cristianos”. Die feesten duurden zowat een week. Op een van die feestdagen zag ik op een groot braakliggend stuk grond groepjes Spanjaarden die vuurtjes maakten. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld en ik ben een kijkje gaan nemen.
Het waren telkens verschillende families die een ouderwets vuurtje maakten met sprokkelhout en daar een grote pan opzetten. Zou het geheim van de paella hier voor mij onthuld worden? Ja, dus!
Kort samengevat maakten die Spanjaarden hun paella als volgt:
1. Zet een grote pan op het vuur
2. Bak in die pan de verschillende ingrediënten, maar niet alles in een keer
Alles werd apart gebakken. De stukjes kip (bakken, kruiden en uit de pan halen), de stukjes vlees (bakken, kruiden en uit de pan halen), de stukjes vis, de schaaldieren, de groenten, enz.
3. Doe de rijst (rijst die kan kleven!!) in dezelfde pan (waar al vetstoffen en aroma’s van de verschillende ingrediënten inzitten) en bak de rijst tot hij mooi glazig is.
4. Giet een klaargemaakte bouillon over de rijst en laat die koken. (een paar bouillonblokjes oplossen in water geeft ook al een goed resultaat)
5. Kruiden: peper, zout, saffraan, … Suggestie gebruik paellakruiden “Paellero van Carmencita”. Ik heb ze laatst in de Carrefour gevonden.
6. Voeg de verschillende ingrediënten toe naargelang de gaartijd die ze nog nodig hebben (eerst vlees, dan gevogelte, vis, groenten).
7. Ik doe er op het einde nog wat gesnipperde look bij.
8. Op het einde mag je de rijst nog zachtjes laten “aanbakken” aan de bodem van de pan.
9. Smakelijk!