zondag, augustus 21, 2011
Exit crèche
Vrijdag ging Fabian voor de laatste keer naar zijn crèche: "De stadskabouter". Hoe goed hij het er ook had, hij kan niet wachten om naar school te gaan. Nog even geduld Fabian!
donderdag, juni 23, 2011
Slaap zacht lieve Saskia
Saskia is gestorven.
25 jaar geleden waren we studenten. Zij aan de VUB (bij ‘Vrij onderzoek’ en schrijvend voor ‘De Moeial’) en ik aan de RUG bij VVS.
Saskia was een heel apart iemand. Vrolijk, een spring-in-’t-veld, naïef en erg lief. We hebben elkaar jaren uit het oog verloren.
Maar dankzij haar blog (die af en toe eens van naam veranderde) hebben we elkaar, 6 jaar geleden, virtueel weer ontmoet. Ze was fundamenteel dezelfde gebleven. Een meisje. Maar ze vocht toen al een paar jaar tegen kanker.
De laatste maanden werd het alsmaar duidelijker dat ze de strijd aan het verliezen was. Maar ze gaf niet op. Ze deed onlangs nog mee aan de Canvascrack.
Zoals ze het zelf formuleerde (met Springsteen): No surrender!
Maar zelfs de meest vrolijke, de meest levensluchtige heeft het niet gehaald.
Als herinnering aan Saskia plaats ik hieronder een blogberichtje dat ze zelf schreef op 24/3/2011. ’t Is een mooie illustratie van haar schrijftalent. Als je Saskia nooit gekend hebt kan je haar nog altijd een beetje leren kennen door de talloze mooie, grappige en ontroerende stukjes die ze geschreven heeft en die je nog altijd kunt lezen. En geloof me ze zijn echt goed.
Bijna werk in Herk
Ik zoek nu wel absoluut geen werk, maar krijg nog altijd elke dag een VDAB-email, waarin de jobs die bij mijn profiel passen worden vermeld.
Een tijdje geleden kreeg ik:
1 Leraar geschiedenis in HAACHT
2 Web Application Developer (.Net) in HEVERLEE
3 Dakdichter in HERK-DE-STAD
Een dakdichter? Een dakdichter? Net nu ik niet kan gaan werken?! Oi!!!
Ik was zo teleurgesteld, een dakdichter, en dan nog in Herk-de-Stad, dat is zo dichtbij! Was het voltijds of eerder part-time? Als het maar occasioneel was kon ik misschien… Maar nee, het was voltijds.
Ik stelde me vanalles voor. Moest je de hele dag op een dak zitten, schrijlings, zoals een ridder te paard? Had je een microfoontje op en moest je de gedichten over het dorp laten galmen zoals de muezzin hier vanaf de moskee zijn gebeden? Of moest je gewoon je impressies neerschrijven en die ‘s avonds afgeven aan de balie, zodat ze, in posterformaat of gebundeld in een maandelijks magazine, verspreid konden worden bij alle inwoners? Maar hoeveel poëtische impressies kon je daar, in Herk-de-Stad, dag in dag uit, 38 uren per week, opdoen? En hoe moest je dat dak op en weer af? Kreeg je een gieter mee om lolbroeken die “Kom van dat dak af!” begonnen te brullen een nat pak te geven? Hoe moest het met eten en naar het toilet gaan?
Toen begon ik te twijfelen. Ik probeerde me het dak van de bibliotheek en het cultureel centrum voor te stellen… Was daar ergens een dakterras? Ging het om het geven van workshops, aangevuld met het schrijven van limericks of haiku of sonnetten om de dorpskrant (ik moet eigenlijk zeggen: de stadskrant) mee op te vrolijken – of bijv. in de herfst, tot contemplatie uit te nodigen? Moest je ook niet de hele tijd op dat dak zitten, alleen als er een groep was die meer wilde weten over de zusjes Loveling, in de winter dik ingepakt op dat dakterras, met dampende chocolademelk, omringd door vuurkorven die warmte en gezellig licht verspreidden?
Het duurde eerlijk gezegd heel lang voor ik ophield met mijn poëtische gedroom en mijn spijt dat ik me er door die stomme rotziekte geen kandidaat voor kon stellen. Eigenlijk tot ik op de link naar de VDAB-pagina had geklikt en het daar als een koude natte dweil in mijn gezicht sloeg: ‘dakdichter – dakwerker platte daken’.
25 jaar geleden waren we studenten. Zij aan de VUB (bij ‘Vrij onderzoek’ en schrijvend voor ‘De Moeial’) en ik aan de RUG bij VVS.
Saskia was een heel apart iemand. Vrolijk, een spring-in-’t-veld, naïef en erg lief. We hebben elkaar jaren uit het oog verloren.
Maar dankzij haar blog (die af en toe eens van naam veranderde) hebben we elkaar, 6 jaar geleden, virtueel weer ontmoet. Ze was fundamenteel dezelfde gebleven. Een meisje. Maar ze vocht toen al een paar jaar tegen kanker.
De laatste maanden werd het alsmaar duidelijker dat ze de strijd aan het verliezen was. Maar ze gaf niet op. Ze deed onlangs nog mee aan de Canvascrack.
Zoals ze het zelf formuleerde (met Springsteen): No surrender!
Maar zelfs de meest vrolijke, de meest levensluchtige heeft het niet gehaald.
Als herinnering aan Saskia plaats ik hieronder een blogberichtje dat ze zelf schreef op 24/3/2011. ’t Is een mooie illustratie van haar schrijftalent. Als je Saskia nooit gekend hebt kan je haar nog altijd een beetje leren kennen door de talloze mooie, grappige en ontroerende stukjes die ze geschreven heeft en die je nog altijd kunt lezen. En geloof me ze zijn echt goed.
Bijna werk in Herk
Ik zoek nu wel absoluut geen werk, maar krijg nog altijd elke dag een VDAB-email, waarin de jobs die bij mijn profiel passen worden vermeld.
Een tijdje geleden kreeg ik:
1 Leraar geschiedenis in HAACHT
2 Web Application Developer (.Net) in HEVERLEE
3 Dakdichter in HERK-DE-STAD
Een dakdichter? Een dakdichter? Net nu ik niet kan gaan werken?! Oi!!!
Ik was zo teleurgesteld, een dakdichter, en dan nog in Herk-de-Stad, dat is zo dichtbij! Was het voltijds of eerder part-time? Als het maar occasioneel was kon ik misschien… Maar nee, het was voltijds.
Ik stelde me vanalles voor. Moest je de hele dag op een dak zitten, schrijlings, zoals een ridder te paard? Had je een microfoontje op en moest je de gedichten over het dorp laten galmen zoals de muezzin hier vanaf de moskee zijn gebeden? Of moest je gewoon je impressies neerschrijven en die ‘s avonds afgeven aan de balie, zodat ze, in posterformaat of gebundeld in een maandelijks magazine, verspreid konden worden bij alle inwoners? Maar hoeveel poëtische impressies kon je daar, in Herk-de-Stad, dag in dag uit, 38 uren per week, opdoen? En hoe moest je dat dak op en weer af? Kreeg je een gieter mee om lolbroeken die “Kom van dat dak af!” begonnen te brullen een nat pak te geven? Hoe moest het met eten en naar het toilet gaan?
Toen begon ik te twijfelen. Ik probeerde me het dak van de bibliotheek en het cultureel centrum voor te stellen… Was daar ergens een dakterras? Ging het om het geven van workshops, aangevuld met het schrijven van limericks of haiku of sonnetten om de dorpskrant (ik moet eigenlijk zeggen: de stadskrant) mee op te vrolijken – of bijv. in de herfst, tot contemplatie uit te nodigen? Moest je ook niet de hele tijd op dat dak zitten, alleen als er een groep was die meer wilde weten over de zusjes Loveling, in de winter dik ingepakt op dat dakterras, met dampende chocolademelk, omringd door vuurkorven die warmte en gezellig licht verspreidden?
Het duurde eerlijk gezegd heel lang voor ik ophield met mijn poëtische gedroom en mijn spijt dat ik me er door die stomme rotziekte geen kandidaat voor kon stellen. Eigenlijk tot ik op de link naar de VDAB-pagina had geklikt en het daar als een koude natte dweil in mijn gezicht sloeg: ‘dakdichter – dakwerker platte daken’.
woensdag, juni 08, 2011
Coloscopie IV-bis
En zoals te verwachten smaakte de ‘Moviprep’ ook echt vies. Minder degoutant dan de Endofalk maar toch nog walgelijk genoeg.
Enfin, tegen deze ochtend had ik dus wel echt propere darmen.
Het onderzoek zelf is vlot verlopen. De sedatie (ook soms ‘roes’ genaamd) was weer efficiënt. Je kan het effect het best vergelijken met dat van het drinken van een Duvel (of twee) op een relatief nuchtere maag. Zonder de kater nadien. En de verpleegster had van de eerste keer een goede ader te pakken. Ik heb haar daar ook voor gefeliciteerd, want da’s geen evidentie.
Tijdens het onderzoek geen echte pijn dus, hooguit wat ongemak.
Alles zag er goed uit. Ik kon ook alles volgen op de monitor.
Er zijn biopten genomen o.a. van een wat verdikte darmplooi. Dus toch iets om mij misschien wat zorgen over te maken? Resultaat van de biopten krijg ik eind juni.
Enfin, tegen deze ochtend had ik dus wel echt propere darmen.
Het onderzoek zelf is vlot verlopen. De sedatie (ook soms ‘roes’ genaamd) was weer efficiënt. Je kan het effect het best vergelijken met dat van het drinken van een Duvel (of twee) op een relatief nuchtere maag. Zonder de kater nadien. En de verpleegster had van de eerste keer een goede ader te pakken. Ik heb haar daar ook voor gefeliciteerd, want da’s geen evidentie.
Tijdens het onderzoek geen echte pijn dus, hooguit wat ongemak.
Alles zag er goed uit. Ik kon ook alles volgen op de monitor.
Er zijn biopten genomen o.a. van een wat verdikte darmplooi. Dus toch iets om mij misschien wat zorgen over te maken? Resultaat van de biopten krijg ik eind juni.
dinsdag, juni 07, 2011
Coloscopie IV
Ik ben begonnen aan de voorbereiding van mijn coloscopie. ’t Is de vierde keer sinds mei 2004. Zowat elke keer krijg ik een ander drankje om mijn darmen te ‘’legen’. Benieuwd of dit drankje “Moviprep” ook zo verschrikkelijk vies gaat smaken.
Sinds zondag heb ik al elke dag 10 druppels ‘Laxoberon’ gedronken en mag ik geen voedsel meer eten met pitten (tomaten, kiwi’s, vezels).
Sinds deze ochtend alleen nog vloeibaar voedsel. De Laxoberon heeft duidelijk meer effect dan vorige keer…ik zit al twee dagen frequenter op het toilet. En het echte werk moet nog beginnen.
Sinds zondag heb ik al elke dag 10 druppels ‘Laxoberon’ gedronken en mag ik geen voedsel meer eten met pitten (tomaten, kiwi’s, vezels).
Sinds deze ochtend alleen nog vloeibaar voedsel. De Laxoberon heeft duidelijk meer effect dan vorige keer…ik zit al twee dagen frequenter op het toilet. En het echte werk moet nog beginnen.
maandag, mei 16, 2011
Maandag 9 mei 2011
Vorige week maandag 9 mei.
Een normale werkdag.
En dan een valpartij. Wouter, de broer van mijn collega, maakt een zware val in de Giro. Hij wordt gereanimeerd. Een uur eerder had ik nog met Elke over haar broer gesproken en de schaafwonden die hij aan zijn laatste val had overgehouden. We praatten regelmatig eens over Wouters prestaties (en valpartijen).
Ze spreekt over haar ‘klein broerke’ altijd met veel liefde en trots.
’t Is 16.30 uur en ik sta klaar om de kinderen te gaan halen wanneer Dirk mijn bureau binnenkomt en vraagt of ik het al gehoord heb van Wouter? Neen, ik weet van niets. “Hij is gevallen en wordt gereanimeerd”. Ik haast mij de trappen op naar Elke. Er verzamelen nog collega’s.
Hij is er erg aan toe. Meer weten we nog niet. Ik stel voor om haar naar huis te voeren. Iedereen stelt voor om haar naar huis te voeren. Michaël gaat de kinderen afhalen in de crèche. Dat had ze al geregeld. Ze zou wel zelf naar huis rijden, maar zonder radio.
We nemen afscheid en ze zegt iets als “Hopelijk tot morgen” waarop ik antwoord “Zeker tot morgen, alles zal wel goed komen!”.
Carolien was mij komen halen op het werk en we rijden samen_met de radio aan_ eerst om Joschka en dan naar de crèche om Fabian. In de crèche zijn de kindjes aan het lachen en spelen. Elke’s kindjes zijn er nog en de oudste komt zoals gewoonlijk altijd olijk lachend dag zeggen. Ik aarzel of ik de verzorgster moet waarschuwen dat er iets ergs gebeurd is met hun nonkel. Maar dat doe ik maar niet. Het zal wel goed komen. Als ik wegga lach ik nog eens extra naar Loïc.
We rijden de straat uit en horen het verschrikkelijke nieuws op de radio: “de Belgische wielrenner Wouter Weylandt is overleden”. Het kan niet. De tranen komen in mijn ogen, ik krijg een krop in de keel en probeer zonder ongelukken verder te rijden.
Het mag niet, het kan niet. Die arme ouders, arme zwangere An-Sophie, arme Elke, haar klein broerke is dood. We kunnen niets doen.
We rijden verder naar huis. Zwaar aangeslagen en verdrietig. Een sms van Marijke, die in Griekenland op reis is. Ze heeft op CNN het nieuws gehoord en ze vraagt “Klopt het?”. Ja, het klopt.
We komen thuis en het leven gaat verder. Eten maken, huiswerk, het nieuws zien en veel snotteren. Hoe is het toch mogelijk. Altijd opnieuw spoken dezelfde gedachten door mijn hoofd:
Zo jong.
Uw kind verliezen is het ergste dat een ouder kan meemaken.
Dat arme kindje zal zijn papa nooit kennen.
Wat kan ik doen?
Er zijn als het nodig is.
Een normale werkdag.
En dan een valpartij. Wouter, de broer van mijn collega, maakt een zware val in de Giro. Hij wordt gereanimeerd. Een uur eerder had ik nog met Elke over haar broer gesproken en de schaafwonden die hij aan zijn laatste val had overgehouden. We praatten regelmatig eens over Wouters prestaties (en valpartijen).
Ze spreekt over haar ‘klein broerke’ altijd met veel liefde en trots.
’t Is 16.30 uur en ik sta klaar om de kinderen te gaan halen wanneer Dirk mijn bureau binnenkomt en vraagt of ik het al gehoord heb van Wouter? Neen, ik weet van niets. “Hij is gevallen en wordt gereanimeerd”. Ik haast mij de trappen op naar Elke. Er verzamelen nog collega’s.
Hij is er erg aan toe. Meer weten we nog niet. Ik stel voor om haar naar huis te voeren. Iedereen stelt voor om haar naar huis te voeren. Michaël gaat de kinderen afhalen in de crèche. Dat had ze al geregeld. Ze zou wel zelf naar huis rijden, maar zonder radio.
We nemen afscheid en ze zegt iets als “Hopelijk tot morgen” waarop ik antwoord “Zeker tot morgen, alles zal wel goed komen!”.
Carolien was mij komen halen op het werk en we rijden samen_met de radio aan_ eerst om Joschka en dan naar de crèche om Fabian. In de crèche zijn de kindjes aan het lachen en spelen. Elke’s kindjes zijn er nog en de oudste komt zoals gewoonlijk altijd olijk lachend dag zeggen. Ik aarzel of ik de verzorgster moet waarschuwen dat er iets ergs gebeurd is met hun nonkel. Maar dat doe ik maar niet. Het zal wel goed komen. Als ik wegga lach ik nog eens extra naar Loïc.
We rijden de straat uit en horen het verschrikkelijke nieuws op de radio: “de Belgische wielrenner Wouter Weylandt is overleden”. Het kan niet. De tranen komen in mijn ogen, ik krijg een krop in de keel en probeer zonder ongelukken verder te rijden.
Het mag niet, het kan niet. Die arme ouders, arme zwangere An-Sophie, arme Elke, haar klein broerke is dood. We kunnen niets doen.
We rijden verder naar huis. Zwaar aangeslagen en verdrietig. Een sms van Marijke, die in Griekenland op reis is. Ze heeft op CNN het nieuws gehoord en ze vraagt “Klopt het?”. Ja, het klopt.
We komen thuis en het leven gaat verder. Eten maken, huiswerk, het nieuws zien en veel snotteren. Hoe is het toch mogelijk. Altijd opnieuw spoken dezelfde gedachten door mijn hoofd:
Zo jong.
Uw kind verliezen is het ergste dat een ouder kan meemaken.
Dat arme kindje zal zijn papa nooit kennen.
Wat kan ik doen?
Er zijn als het nodig is.
zaterdag, maart 05, 2011
Natural born biker!
Vandaag bij Plum (Plum Vainqueur voor de kenners) langsgeweest en de loopfiets gekocht (met verlaagsetje, want anders kon hij maar met de tippen van zijn tenen aan de grond...). Na enige aarzeling gaf hij al snel van katoen.
vrijdag, maart 04, 2011
Een loopfiets voor Fabian
Binnenkort krijgt Fabian zijn eerste echte loopfiets. De “Wintherfiets” van Joschka is nog te groot voor hem dus zal het er een van First Bike worden.
Joschka heeft al leren fietsen in de eerste kleuterklas. Met een loopfietsje van Winther.
Hij heeft dan ook nooit met ‘steunwieltjes’ gesukkeld. Dus als je nog steunwieltjes hebt, breng ze naar het containerpark en schaf je een degelijk loopfietsje aan.
En hier de Wintherfiets met trappers.
Joschka heeft al leren fietsen in de eerste kleuterklas. Met een loopfietsje van Winther.
Hij heeft dan ook nooit met ‘steunwieltjes’ gesukkeld. Dus als je nog steunwieltjes hebt, breng ze naar het containerpark en schaf je een degelijk loopfietsje aan.
En hier de Wintherfiets met trappers.
Abonneren op:
Posts (Atom)