War on Bamboo!

De paasvakantie is ondertussen achter de rug. Het aanhoudende mooie weer heeft er voor gezorgd dat het een tuinvakantie is geworden. Een essentieel onderdeel is het verwijderen van de bamboestruik geworden.
Wie googelt ontdekt al gauw dat over 'het verwijderen van bamboe' vooral in oorlogstermen wordt gesproken. En niet zonder reden. Hoe dan ook na het nodige wrikken, wroeten en spitten is het onding verwijderd. De hoeveelheid wortels, uitlopers waren niet meer bij te houden. Hopelijk heb ik alles mee. Een foto ter illustratie.

Joschka heeft meegeholpen!

Paasvakantie

De eerste week van de paasvakantie zit er op. Joschka heeft zijn tijd verdeeld tussen buiten spelen, naar Nick Jr. kijken en mij helpen in de tuin. We hebben heel wat werk verzet. Maandag zijn we van start gegaan:

• naar de fietsenmaker om de bagagedrager van Caroliens fiets te laten vervangen door één waaraan zijn "add+bike" kan gehangen worden (http://www.roland-werk.de/addbike/)



• benzine getankt voor de auto en de grasmaaier


• naar de Brico om bloempotten, cacaodoppen, schuurpapier, enz...


• naar de Colruyt om onze nieuwe tuintafel en stoelen op te pikken


• terug naar huis: tafel proberen assembleren en het gras maaien (de eerste keer in 2007)

En dat was nog maar de eerste dag van de vakantie!

Met mijn aangetaste geheugen (een mogelijk gevolg van de chemo-therapie?) weet ik niet goed meer wat we de daaropvolgende dagen gedaan hebben. 't Kan natuurlijk ook het begin van de oude dag zijn.

In ieder geval heb ik de veranda afgeschuurd en geschilderd. Gisteren was die klaar. En ik heb de strijd met de woekerende bamboe verder gezet.

Woensdag zijn we met ons allen naar tuincentrum Roegiers in Assenede getrokken. In de eerste plaats op zoek naar grote bloempotten (die ik maandag niet vond in de Brico) om toch een aantal bamboeplanten te houden. We hebben er ook nog een mooie Trachelospermum Jasminoides gekocht.

Deze klimplant krijgt kleine witte heerlijk geurende bloemen. Ik heb dit de eerste keer geroken en gezien als 13-jarige in Calpe. Hij staat nu in een grote pot naast de voordeur.

Volgende week donderdag brengen ze ons nog drie Meidoorns.

Naar goede gewoonte heb ik teveel plannen voor een vakantieperiode en probeer ik ze ook allemaal zo snel mogelijk uit te voeren om tot de essentie van de een vakantie te komen: niets doen!

En zin om te bloggen dat ik al gehad heb. Er waren dan ook zoveel leuke/ergerlijke zaken op het nieuws. Neem nu Jean-Marie Pfaff en het "Centrum voor Mensen die in de Paasvakantie veel Tijd hebben om zich met flauwe Grappen van Belgische Toeristen in het Buitenland bezig te houden". Gek dat iedereen schaamteloos mocht lachen met het "Duits" van el sympathico. Het is dus blijkbaar wel politiek correct om te lachen met een gewone volksjongen (die het ver schopt) die een vreemde taal probeert te spreken. Zouden de lachers zelf zo een goede kennis hebben van de Duitse taal? Was het Duits van Jean-Marie zo veel slechter dan het Nederlands van Waalse ministers of het Frans met die boertige "rollende r" van Vlaamse ministers? Over het Nederlands van de "Nieuwe Vlamingen" zal ik zedig zwijgen. Of mag daar ook mee gelachen worden?

Degelijk bestuur?

Ik was er ingetrapt. Yves Leterme leek mij een voldoende saai en uitermate betrouwbaar politicus te zijn. 'k Zou er niet voor stemmen, maar als premier zag ik hem al zitten.
En dan doet hij mee aan "Debby en Nancy".
Een programma waar ik nog nooit langer dan een zap-minuut naar gegekeken heb. Mannen die zich verkleden als vrouwen (ik gebruik de term travestiet niet teneinde een bepaalde bevolkingsgroep niet te stigmatiseren), met hoge stemmetjes spreken en dan nog met de typische "vrt-vtm Brabants-Antwerpse tongval" da's niet echt iets wat ik als humor beschouw.)
En nu schaft hij zonder overleg met gelijk wie het wegenvignet af.
Versta mij niet verkeerd. Ik sta nogal onverschillig tegenover het wegenvignet. Het is echter een politieke flater van formaat. En dan heb ik het niet zozeer over het afschaffen van het vignet maar vooral over de plaats en het gezelschap waarmee hij het doet.
Zoals de meeste Vlamingen had ik enig leedvermaak met de boze reactie van de "Ollanders" die nu dreigden met hun caravan (lees kejjefen) rond België heen te rijden. Dachten zij nu echt dat wij dat erg vinden???
En dan gaat Leterme naar Jan-Pieter Balkenende, de grote broer uit het Noorden, en hij maakt een knieval. Hij plooit! In Nederland bij de opper-ollander!
Waarom?

1. Was het ingegeven door een drang naar Groot-Dietsche collaboratie om juist in Nederland bij de Nederlandse minister-president op zijn knieën te gaan zitten?
2. Wil hij zich terugtrekken uit de politiek (vergeet Debby en Nancy niet)?
3. Had hij zopas het nieuws over FVdB gehoord?

Ik kan mij zo'n knieval, in het recente verleden, niet herinneren. Hendrik IV die in 1077 voor de burcht van Canossa op z'n knieën gaat zitten voor paus Gregorius VII telt niet echt meer mee...

Zon

Joschka was dit weekend ziek. Hoge koorts (39.7), hoofdpijn, pijn in zijn beentjes en rug. Gelukkig bestaan er koortswerende middelen. Zaterdagavond hebben we hem _ en dat was geleden van zijn babytijd _ nog eens lauw badje gegeven om de koorts verder te doen zakken. Hij heeft er van genoten.
Het geplande etentje bij Marnix en Marleen hebben we wel afgezegd. Zondag ging het al een stuk beter, nog amper koorts behalve 's avonds nog eens een kleine piek van 38.2°.
Carolien moest vandaag naar het stadhuis (enfin niet naar het stadhuis maar naar de St.-Niklaasstraat) en dus mag ik met mijn zieke zoon thuis blijven. Hij ziet er al erg gezond uit en we hebben samen genoten van een ontbijtje in de zonovergoten veranda. Zalig! Ik kan nog eens bloggen en Joschka geniet van "Dora" op Nick Jr.

Interculturele communicatie...

Ik kreeg vandaag volgende tekst onder ogen. 't Is stof tot nadenken.

Opinie - Interculturele communicatie

23 februari 2007

Martin Cleaver, een Britse vertaler die in Nederland woont, stoorde zich aan een intercultureel akkefietje op de Christelijke school van zijn kinderen.

---

Interculturele communicatie vergt aanpassing
door Martin Cleaver

Interculturele communicatie is een belangrijk goed in deze dagen. Ik begrijp precies hoe belangrijk dat is; eigenlijk staat mijn werk – als vertaler van films uit het Nederlands in het Engels – al jaren in het teken van 'interculturele communicatie'. De afgelopen week stuitte ik op een heel merkwaardig geval.

Op de Christelijke basisschool van mijn kinderen wordt één keer per jaar een 'juffenverjaardag' gevierd, om alle juffen (en meesters) in het zonnetje te zetten. Dit jaar heeft een voortvarende klassenouder de cadeautjes en plannen per e-mail geregeld. Daarop kwam de volgende merkwaardige reactie van een Turkse vader.

Goede morgen beste ouders,

Met respect waardeer ik dat het een cultuur geworden is hier in het land om verjaardagen te vieren, maar wij mogen uit geloofsoverwegingen geen verjaardagen en andere religeus getinte feestdagen vieren. Ik (wij) verwacht(en) hiervoor begrip van jullie.

Ik voelde me geroepen om hierop te reageren, en ik schreef terug:

Dag X,

Net zoals jij ben ik geen Christen. Maar allebei hebben we onze kinderen op een Christelijke basisschool geplaatst. Ik ben blij met het hoge niveau van het onderwijs en ik ben blij dat mijn kinderen met verschillende rassen, culturen en godsdiensten in aanraking komen. Het is goed dat onze school zo tolerant is.

Ik hoef geen Christen te zijn om te genieten van het zingen van kerstliedjes. Ik hoef geen Moslim te zijn om te genieten van de hoogtepunten van islamitische kunst. Ik hoef geen Jood te zijn om te genieten van klezmer muziek. Ik hoef geen Boeddhist te zijn om te genieten van de vrede die straalt uit een boeddha-beeld.

De verjaardag van de juffen en meesters op school is geen Christelijk feest maar een gelegenheid om ze te bedanken voor alles wat ze voor ons doen. Het afwijzen van zo'n feest lijkt op ondankbaarheid en daarom ook op intolerantie. U vraagt om begrip maar voor mijn gevoel zonder zelf begrip te tonen.

Als wij onze kinderen willen leren om in vrede te leven met respect voor elkaar, dan moeten wij elkaars feesten en gebruiken, normen en waarden accepteren, begrijpen en delen.

Ik reageer omdat de grote problemen die wij nu in Nederland hebben, onder andere een resultaat zijn van het onvoldoende reageren in het verleden.

Hoogachtend

Martin Cleaver (ook allochtoon)

Wie schetst mijn verbazing toen ik het volgende antwoord kreeg:

Geachte heer Cleaver,

Met uw geleerdheid krijg ik bijna de neiging om een voorstel in te dienen bij de Inholland Academie om u als kandidaat docent interculturele communicatie voor te dragen, waar ik in deze hoedanigheid reeds jaren functioneer.

In ieder geval is mijn advies aan u om mijn mail met de ogen van een neutrale analist te bestuderen, alvorens erop te reageren.

Huh? Interculturele communicatie? Deze aardige man geeft les in interculturele communicatie? Hij stuurt zijn kinderen naar een Christelijke school, om ze vervolgens te verbieden om met Christelijke feesten mee te doen, en zelfs de juffenverjaardag is in de ban! En hij geeft les in interculturele communicatie?

Ik ben bijna sprakeloos. Geen wonder dat het de laatst jaren zo slecht gaat met de interculturele communicatie in Nederland.

Martin Cleaver

p/a mailto:redactie@ouders.nl?subject=Opinie_Cleaver_interculturele_communicatie

---

Martin Cleaver is Brits vertaler, en 'actievoerder voor een betere wereld in het algemeen'. Zie ook: www.cleaver.nl.

En, toch wel iets om even stil van te worden? Weet er iemand sinds wanneer verjaardagen vieren niet mag volgens een religie? Misschien als het om de verjaardag van vrouwen gaat?...

De originele tekst kan je lezen op http://www.ouders.nl/mopi2007-cleaver.htm

Zelfcensuur

Bloggen is niet makkelijk. Ik heb er hoegenaamd geen probleem mee om ongezouten mijn mening te zeggen. Ze neerpennen en aan de hele wereld (sic) laten lezen valt me wat moeilijker. Stampen tegen gevoelige schenen van bazen, collega's, buren e.d. lijkt me sterk af te raden. Ik voel er eigenlijk ook niet echt behoefte aan. Stampen tegen de gevoelige schenen van wat Pim Fortuyn zo mooi als de "politiek correcte kerk" omschreef is ook al niet zonder risico. Heeft het dan zin om te blijven bloggen als ik mij moet inhouden om te reageren op de zaken die mij het meest ergeren... Het formuleren van een mening in geschreven vorm is bovendien altijd iets scherpers dan mondelinge uitspraken. De intonatie van de stem, het knipoog, de lichaamstaal, al deze nuances zijn moeilijk weer te geven in een tekst.
Wat nu? Verder doen maar met de nodige zelfcensuur, verder doen en mij laten gaan of stoppen?

Vive l'indépendance! (bis)

Dankzij de Franse revolutie en wellicht geholpen door eeuwenlange inteelt is de Europese adel wat op de achtergrond verdwenen. Toch leeft bij sommigen, velen?, onder hen nog het gevoel dat ze 'bijzonder' zijn, dat ze een missie hebben (noblesse oblige...) .
Onze koningskinderen lijden aan dezelfde kwaal. Als ik de berichten in de pers mag geloven heeft hij(kroonprins Filip) zich gisteren weer eens laten gaan. Als een koningsprins uit een sprookje gaat hij de boze journalisten aan de deur zetten als ze hun leven niet beteren.
Ik geef toe dat ikzelf ook Yves Desmet liever aan de deur zou laten staan, maar ja, ik heb dan ook geen officiële functie. Ik krijg zelfs geen dotatie!
Hoewel ik mijzelf beschouw als een ouderwetse, traditionele, sociaal-democraat begin ik toch stilaan te denken dat we misschien beter eens ernstig overwegen om een punt te zetten achter België.
Over zowat alles hebben Vlamingen en Walen andere meningen, het koningshuis is de pedalen kwijt (wat in het geval van Laurent de verkeersveiligheid wel ten goede kan komen...).
Zouden we dan toch niet beter elk onze eigen weg gaan? Versta mij niet verkeerd. Ik ben geen Vlaams-nationalist, ik heb een afkeer van leeuwenvlaggen, zangfeesten, ijzerbedevaarten en dergelijke. Maar als we nu eens rustig alle argumenten op een rijtje zetten. Zou het dan niet beter zijn om in vriendschap uiteen te gaan?