Ik ben begonnen aan de voorbereiding van mijn coloscopie. ’t Is de vierde keer sinds mei 2004. Zowat elke keer krijg ik een ander drankje om mijn darmen te ‘’legen’. Benieuwd of dit drankje “Moviprep” ook zo verschrikkelijk vies gaat smaken.
Sinds zondag heb ik al elke dag 10 druppels ‘Laxoberon’ gedronken en mag ik geen voedsel meer eten met pitten (tomaten, kiwi’s, vezels).
Sinds deze ochtend alleen nog vloeibaar voedsel. De Laxoberon heeft duidelijk meer effect dan vorige keer…ik zit al twee dagen frequenter op het toilet. En het echte werk moet nog beginnen.
dinsdag, juni 07, 2011
maandag, mei 16, 2011
Maandag 9 mei 2011
Vorige week maandag 9 mei.
Een normale werkdag.
En dan een valpartij. Wouter, de broer van mijn collega, maakt een zware val in de Giro. Hij wordt gereanimeerd. Een uur eerder had ik nog met Elke over haar broer gesproken en de schaafwonden die hij aan zijn laatste val had overgehouden. We praatten regelmatig eens over Wouters prestaties (en valpartijen).
Ze spreekt over haar ‘klein broerke’ altijd met veel liefde en trots.
’t Is 16.30 uur en ik sta klaar om de kinderen te gaan halen wanneer Dirk mijn bureau binnenkomt en vraagt of ik het al gehoord heb van Wouter? Neen, ik weet van niets. “Hij is gevallen en wordt gereanimeerd”. Ik haast mij de trappen op naar Elke. Er verzamelen nog collega’s.
Hij is er erg aan toe. Meer weten we nog niet. Ik stel voor om haar naar huis te voeren. Iedereen stelt voor om haar naar huis te voeren. Michaël gaat de kinderen afhalen in de crèche. Dat had ze al geregeld. Ze zou wel zelf naar huis rijden, maar zonder radio.
We nemen afscheid en ze zegt iets als “Hopelijk tot morgen” waarop ik antwoord “Zeker tot morgen, alles zal wel goed komen!”.
Carolien was mij komen halen op het werk en we rijden samen_met de radio aan_ eerst om Joschka en dan naar de crèche om Fabian. In de crèche zijn de kindjes aan het lachen en spelen. Elke’s kindjes zijn er nog en de oudste komt zoals gewoonlijk altijd olijk lachend dag zeggen. Ik aarzel of ik de verzorgster moet waarschuwen dat er iets ergs gebeurd is met hun nonkel. Maar dat doe ik maar niet. Het zal wel goed komen. Als ik wegga lach ik nog eens extra naar Loïc.
We rijden de straat uit en horen het verschrikkelijke nieuws op de radio: “de Belgische wielrenner Wouter Weylandt is overleden”. Het kan niet. De tranen komen in mijn ogen, ik krijg een krop in de keel en probeer zonder ongelukken verder te rijden.
Het mag niet, het kan niet. Die arme ouders, arme zwangere An-Sophie, arme Elke, haar klein broerke is dood. We kunnen niets doen.
We rijden verder naar huis. Zwaar aangeslagen en verdrietig. Een sms van Marijke, die in Griekenland op reis is. Ze heeft op CNN het nieuws gehoord en ze vraagt “Klopt het?”. Ja, het klopt.
We komen thuis en het leven gaat verder. Eten maken, huiswerk, het nieuws zien en veel snotteren. Hoe is het toch mogelijk. Altijd opnieuw spoken dezelfde gedachten door mijn hoofd:
Zo jong.
Uw kind verliezen is het ergste dat een ouder kan meemaken.
Dat arme kindje zal zijn papa nooit kennen.
Wat kan ik doen?
Er zijn als het nodig is.
Een normale werkdag.
En dan een valpartij. Wouter, de broer van mijn collega, maakt een zware val in de Giro. Hij wordt gereanimeerd. Een uur eerder had ik nog met Elke over haar broer gesproken en de schaafwonden die hij aan zijn laatste val had overgehouden. We praatten regelmatig eens over Wouters prestaties (en valpartijen).
Ze spreekt over haar ‘klein broerke’ altijd met veel liefde en trots.
’t Is 16.30 uur en ik sta klaar om de kinderen te gaan halen wanneer Dirk mijn bureau binnenkomt en vraagt of ik het al gehoord heb van Wouter? Neen, ik weet van niets. “Hij is gevallen en wordt gereanimeerd”. Ik haast mij de trappen op naar Elke. Er verzamelen nog collega’s.
Hij is er erg aan toe. Meer weten we nog niet. Ik stel voor om haar naar huis te voeren. Iedereen stelt voor om haar naar huis te voeren. Michaël gaat de kinderen afhalen in de crèche. Dat had ze al geregeld. Ze zou wel zelf naar huis rijden, maar zonder radio.
We nemen afscheid en ze zegt iets als “Hopelijk tot morgen” waarop ik antwoord “Zeker tot morgen, alles zal wel goed komen!”.
Carolien was mij komen halen op het werk en we rijden samen_met de radio aan_ eerst om Joschka en dan naar de crèche om Fabian. In de crèche zijn de kindjes aan het lachen en spelen. Elke’s kindjes zijn er nog en de oudste komt zoals gewoonlijk altijd olijk lachend dag zeggen. Ik aarzel of ik de verzorgster moet waarschuwen dat er iets ergs gebeurd is met hun nonkel. Maar dat doe ik maar niet. Het zal wel goed komen. Als ik wegga lach ik nog eens extra naar Loïc.
We rijden de straat uit en horen het verschrikkelijke nieuws op de radio: “de Belgische wielrenner Wouter Weylandt is overleden”. Het kan niet. De tranen komen in mijn ogen, ik krijg een krop in de keel en probeer zonder ongelukken verder te rijden.
Het mag niet, het kan niet. Die arme ouders, arme zwangere An-Sophie, arme Elke, haar klein broerke is dood. We kunnen niets doen.
We rijden verder naar huis. Zwaar aangeslagen en verdrietig. Een sms van Marijke, die in Griekenland op reis is. Ze heeft op CNN het nieuws gehoord en ze vraagt “Klopt het?”. Ja, het klopt.
We komen thuis en het leven gaat verder. Eten maken, huiswerk, het nieuws zien en veel snotteren. Hoe is het toch mogelijk. Altijd opnieuw spoken dezelfde gedachten door mijn hoofd:
Zo jong.
Uw kind verliezen is het ergste dat een ouder kan meemaken.
Dat arme kindje zal zijn papa nooit kennen.
Wat kan ik doen?
Er zijn als het nodig is.
zaterdag, maart 05, 2011
Natural born biker!
Vandaag bij Plum (Plum Vainqueur voor de kenners) langsgeweest en de loopfiets gekocht (met verlaagsetje, want anders kon hij maar met de tippen van zijn tenen aan de grond...). Na enige aarzeling gaf hij al snel van katoen.
vrijdag, maart 04, 2011
Een loopfiets voor Fabian
Binnenkort krijgt Fabian zijn eerste echte loopfiets. De “Wintherfiets” van Joschka is nog te groot voor hem dus zal het er een van First Bike worden.
Joschka heeft al leren fietsen in de eerste kleuterklas. Met een loopfietsje van Winther.
Hij heeft dan ook nooit met ‘steunwieltjes’ gesukkeld. Dus als je nog steunwieltjes hebt, breng ze naar het containerpark en schaf je een degelijk loopfietsje aan.
En hier de Wintherfiets met trappers.
Joschka heeft al leren fietsen in de eerste kleuterklas. Met een loopfietsje van Winther.
Hij heeft dan ook nooit met ‘steunwieltjes’ gesukkeld. Dus als je nog steunwieltjes hebt, breng ze naar het containerpark en schaf je een degelijk loopfietsje aan.
En hier de Wintherfiets met trappers.
maandag, februari 07, 2011
Sympathy for the Siegfried B.
Ik ben geen fan van Siegfried Bracke. De onnozele luchtigheid waarmee hij de laatste jaren aan ‘journalistiek’ deed, jakkes!
En toch moet ik hem nu ter hulp snellen.
20 (Twintig!!) jaar geleden schreef hij mee aan teksten van de SP. En nu is die smeerlap overgelopen naar de zwartzakken van de NVA! De verrader!!! Ik meen de teneur van de artikelen en facebookberichten als dusdanig te mogen interpreteren.
Wat een onverdraagzaam zootje!
Kijk, ofwel is Bracke een opportunist en tja dan is hij niet echt een rolmodel.
Ofwel is hij (en was hij 20 jaar geleden ook al) een bevoorrecht getuige. Een wetstraatjournalist die beter dan de meesten onder ons weet hoe de politici echt zijn. Wie zijn de slimme, wie de harde werkers, wie de windbuilen en de onbenullen?
Tot voor zijn “overstap” naar de NVA beschouwden zijn linkse ‘broeders’ hem als zo’n integere journalist. Nu hij blijkbaar hun mening niet meer deelt heet hij plots zelfs Sieg-heil-fried. Het niveau blijft indrukwekkend hoog in onze politiek.
Zou het kunnen dat de SP van 20 jaar geleden, met een generatie van knappe koppen, kon rekenen op de sympathie en zelfs bewondering van bevoorrechte getuigen en dat de Spa dit heel wat minder kan? Zou het kunnen/mogen dat iemand die over enige intelligentie beschikt niet verplicht is om van de wieg tot het graf dezelfde ideeën aan te hangen. Mag iemand door eigen denkwerk tot andere inzichten komen?
Bovendien is Bracke geen Spa-politicus die zijn kar keert en zijn mandaat meeneemt naar een andere partij.
Bertje A, Ludo Sannen, Jacinta De Roeck, Jan Roegiest e.a. die het SPa-licht ontdekten zijn natuurlijk echte, oprechte politici. En wat schreven zij 20 jaar geleden?
En wat met Paul Goossens? Herinnert zich in De Morgen nog iemand zijn parcours? Ik moet het toch niet opsommen? Gauchistisch studentenleider aan de KUL, redacteur in De Standaard (met toen nog AVV-VVK à la une), hoofdredacteur van De Morgen, …, verantwoordelijk voor de tv-uitzendingen door derden van de ‘Christendemocratische omroep’, grote vriend van Guy Verhofstadt, … maar dat mag natuurlijk allemaal.
Zou de hetze tegen Bracke misschien over iets anders dan integere journalistiek gaan? Een dergelijk duidelijke beschadigingsoperatie is meestal ingegeven door angst.
Angst? Voor wie en voor wat? Als dat nu eens geen vraag is voor goede journalisten.
En toch moet ik hem nu ter hulp snellen.
20 (Twintig!!) jaar geleden schreef hij mee aan teksten van de SP. En nu is die smeerlap overgelopen naar de zwartzakken van de NVA! De verrader!!! Ik meen de teneur van de artikelen en facebookberichten als dusdanig te mogen interpreteren.
Wat een onverdraagzaam zootje!
Kijk, ofwel is Bracke een opportunist en tja dan is hij niet echt een rolmodel.
Ofwel is hij (en was hij 20 jaar geleden ook al) een bevoorrecht getuige. Een wetstraatjournalist die beter dan de meesten onder ons weet hoe de politici echt zijn. Wie zijn de slimme, wie de harde werkers, wie de windbuilen en de onbenullen?
Tot voor zijn “overstap” naar de NVA beschouwden zijn linkse ‘broeders’ hem als zo’n integere journalist. Nu hij blijkbaar hun mening niet meer deelt heet hij plots zelfs Sieg-heil-fried. Het niveau blijft indrukwekkend hoog in onze politiek.
Zou het kunnen dat de SP van 20 jaar geleden, met een generatie van knappe koppen, kon rekenen op de sympathie en zelfs bewondering van bevoorrechte getuigen en dat de Spa dit heel wat minder kan? Zou het kunnen/mogen dat iemand die over enige intelligentie beschikt niet verplicht is om van de wieg tot het graf dezelfde ideeën aan te hangen. Mag iemand door eigen denkwerk tot andere inzichten komen?
Bovendien is Bracke geen Spa-politicus die zijn kar keert en zijn mandaat meeneemt naar een andere partij.
Bertje A, Ludo Sannen, Jacinta De Roeck, Jan Roegiest e.a. die het SPa-licht ontdekten zijn natuurlijk echte, oprechte politici. En wat schreven zij 20 jaar geleden?
En wat met Paul Goossens? Herinnert zich in De Morgen nog iemand zijn parcours? Ik moet het toch niet opsommen? Gauchistisch studentenleider aan de KUL, redacteur in De Standaard (met toen nog AVV-VVK à la une), hoofdredacteur van De Morgen, …, verantwoordelijk voor de tv-uitzendingen door derden van de ‘Christendemocratische omroep’, grote vriend van Guy Verhofstadt, … maar dat mag natuurlijk allemaal.
Zou de hetze tegen Bracke misschien over iets anders dan integere journalistiek gaan? Een dergelijk duidelijke beschadigingsoperatie is meestal ingegeven door angst.
Angst? Voor wie en voor wat? Als dat nu eens geen vraag is voor goede journalisten.
zondag, januari 30, 2011
Krokodil en tranen
Krokodil
In de rivier
Groen met schubben
Besluipt nu zijn prooi
Smullen!
Een van Joschka’s nieuwe bijdragen aan de Gedichtendag. Luchtiger dan die van vorig jaar. Enfin, voor ons toch, niet voor de prooi …
Ondertussen is dat dus (sinds 14/1) een fikse, lieve kerel van 8(!), onze Joschka. De vieringen zijn nog bezig, maar het feestje met zijn vriendjes is al achter de rug. Het was een geslaagd evenement in de Sint-Pietersabdij
(met een rondleiding vol straffe verhalen + zoektocht, een knutselmoment, een vieruurtje, zingen, dansen en cadeautjes openen).
Meer foto's
Hij heeft toffe vrienden, amuseert zich ook thuis en doet het nog altijd zeer goed op school. Wat wil een mens meer!
Fabian is ook een fikse, lieve kerel, van 2 (sinds16/1)! Hij vertoont opvallend veel tekenen van peuterpuberteit, maar hij blijft om van te smullen. Nu, dat is iets wat hij in zijn nieuwe crèche maar niet wil doen, dat smullen … En ’s morgens zijn er soms ook tranen, zeker als zijn mama erbij is. ’t Is maar dat die toch iets moet hebben om zich zorgen over te maken op het werk. Voor de rest speelt en slaapt hij er wel goed. En hij heeft wel wat reserve ;-) Naar eigen zeggen mist hij zijn vroegere crèchevriendjes Remy en Noah (allebei even wild als hij) enorm: ‘Memy en Nona weg?’, ‘Mama, waar Memy en Nona?’ En dan bekijkt hij mij met de sipste blik van de hele wereld. Nu, volgens de arts van Kind en Gezin is zijn laatste kies aan het doorkomen, en zijn tandmakerij heeft altijd al veel invloed gehad op zijn eten en zijn humeur. Dus met een beetje geluk staat dat laatste maaksel er binnenkort ook helemaal. En gelukkig is vriendje Loïc wel meegekomen naar de nieuwe crèche! Alles komt dus ongetwijfeld binnen de kortste keren helemaal weer in orde.
We hebben hem ondertussen zonder problemen kunnen ‘verpotten’ naar een groot bed
(wat voor betere nachten zorgt voor iedereen!), hij eet nog altijd heel graag ‘tietjes’, ‘kaasj’ en ‘coco’, en is verzot op Dora en Diego (en spreekt daardoor al een mondje Engels … voor goede verstaanders). Zijn lievelingsknuffel heet Bumba, zijn grote voorbeeld Joschka en het is een zalige zoener. Wat wil een mens meer? Dat hij de crèche vrolijk binnenhuppelt, ook al is zijn mama erbij!
Nog foto’s: de Fabian 2- en Joschka 8-viering met vuurwerk van bompa en oma, Fabians verjaardagstraktatie voor zijn crèchevriendjes
Update: sinds donderdag eet Fabian weer goed in de crèche!
In de rivier
Groen met schubben
Besluipt nu zijn prooi
Smullen!
Een van Joschka’s nieuwe bijdragen aan de Gedichtendag. Luchtiger dan die van vorig jaar. Enfin, voor ons toch, niet voor de prooi …
Ondertussen is dat dus (sinds 14/1) een fikse, lieve kerel van 8(!), onze Joschka. De vieringen zijn nog bezig, maar het feestje met zijn vriendjes is al achter de rug. Het was een geslaagd evenement in de Sint-Pietersabdij
(met een rondleiding vol straffe verhalen + zoektocht, een knutselmoment, een vieruurtje, zingen, dansen en cadeautjes openen).
Meer foto's
Hij heeft toffe vrienden, amuseert zich ook thuis en doet het nog altijd zeer goed op school. Wat wil een mens meer!
Fabian is ook een fikse, lieve kerel, van 2 (sinds16/1)! Hij vertoont opvallend veel tekenen van peuterpuberteit, maar hij blijft om van te smullen. Nu, dat is iets wat hij in zijn nieuwe crèche maar niet wil doen, dat smullen … En ’s morgens zijn er soms ook tranen, zeker als zijn mama erbij is. ’t Is maar dat die toch iets moet hebben om zich zorgen over te maken op het werk. Voor de rest speelt en slaapt hij er wel goed. En hij heeft wel wat reserve ;-) Naar eigen zeggen mist hij zijn vroegere crèchevriendjes Remy en Noah (allebei even wild als hij) enorm: ‘Memy en Nona weg?’, ‘Mama, waar Memy en Nona?’ En dan bekijkt hij mij met de sipste blik van de hele wereld. Nu, volgens de arts van Kind en Gezin is zijn laatste kies aan het doorkomen, en zijn tandmakerij heeft altijd al veel invloed gehad op zijn eten en zijn humeur. Dus met een beetje geluk staat dat laatste maaksel er binnenkort ook helemaal. En gelukkig is vriendje Loïc wel meegekomen naar de nieuwe crèche! Alles komt dus ongetwijfeld binnen de kortste keren helemaal weer in orde.
We hebben hem ondertussen zonder problemen kunnen ‘verpotten’ naar een groot bed
(wat voor betere nachten zorgt voor iedereen!), hij eet nog altijd heel graag ‘tietjes’, ‘kaasj’ en ‘coco’, en is verzot op Dora en Diego (en spreekt daardoor al een mondje Engels … voor goede verstaanders). Zijn lievelingsknuffel heet Bumba, zijn grote voorbeeld Joschka en het is een zalige zoener. Wat wil een mens meer? Dat hij de crèche vrolijk binnenhuppelt, ook al is zijn mama erbij!
Nog foto’s: de Fabian 2- en Joschka 8-viering met vuurwerk van bompa en oma, Fabians verjaardagstraktatie voor zijn crèchevriendjes
Update: sinds donderdag eet Fabian weer goed in de crèche!
maandag, januari 10, 2011
Een nieuwe crèche voor Fabian, een 'nieuwe' school voor Joschka!
Fabian is vandaag naar zijn nieuwe crèche gegaan. De Stadskabouter is een crèche van de UGent/Parthena ziekenfonds op de terreinen van het UZ, waar ik me meer dan ooit thuis begin te voelen. ’t Is de jongen zijn derde crèche en het was voor ons wat bang afwachten hoe het zou verlopen. Deze ochtend zijn we hem gaan afzetten en het afscheid was zonder tranen. Hij klemde zijn ‘Bumba-knuffel’ goed vast…
Toen we hem vanavond gingen halen bleek dat hij het vanochtend wat lastig had gehad maar deze namiddag was alles prima verlopen. Oef!
De basisafdeling van het Sint-Barbaracollege is verhuisd. Gedurende anderhalf jaar zal er aan de school in de Savaanstraat afgebroken, verbouwd, gebouwd worden. Ondertussen slaat de school haar tenten op in het Bijlokehof.
Vandaag was het Joschka’s eerste dag in de ‘nieuwe’ gebouwen (van wat vroeger een deel van de Arteveldehogeschool was). Het is hem goed bevallen.
Toen we hem vanavond gingen halen bleek dat hij het vanochtend wat lastig had gehad maar deze namiddag was alles prima verlopen. Oef!
De basisafdeling van het Sint-Barbaracollege is verhuisd. Gedurende anderhalf jaar zal er aan de school in de Savaanstraat afgebroken, verbouwd, gebouwd worden. Ondertussen slaat de school haar tenten op in het Bijlokehof.
Vandaag was het Joschka’s eerste dag in de ‘nieuwe’ gebouwen (van wat vroeger een deel van de Arteveldehogeschool was). Het is hem goed bevallen.
Abonneren op:
Posts (Atom)